Een van de eerste vragen die je krijgt als je contact hebt met een potentiële klant is ‘Wat is je uurtarief?’. Gek eigenlijk. Dat vraag je ook niet aan een aannemer als je een kamer bij je huis aan wilt laten bouwen. Lees waarom ik vrijwel nooit werk op basis van een uurtarief.
Een paginaprijs of projectprijs schept duidelijkheid
Een uurtarief is een soort aanwezigheidspremie. Hoe langer je over een tekst doet, des te meer zou die tekst dan moeten kosten. Dat principe is natuurlijk ergens wel logisch, maar met die gedachte kun je dus ook vooraf inschatten wat een pagina met tekst of een compleet project moet kosten. En dat werkt veel transparanter dan een uurtarief.
Door te werken met een paginaprijs of projectprijs weet iedereen precies wat er gefactureerd gaat worden. Ook als er wat meer of minder pagina’s geschreven moeten worden. Ook als je er iets langer over doet dan je gedacht had. De prijs blijft altijd helder.
Prijs versus snelheid en kwaliteit
Nog een reden om niet langer te focussen op uurtarieven: een uurtarief zegt helemaal niets, omdat je niet weet hoeveel werk iemand verzet in een uur. Het gaat immers niet alleen om de prijs per uur, maar om de prijs-kwaliteitverhouding van het totale project. Ook al weet je wat iemands uurtarief is, dan nog weet je niets over de snelheid van aanleveren of de kwaliteit van de opgeleverde tekst.
Accepteer je ondernemersrisico
Veel freelancers houden vast aan hun uurtarief uit angst dat hun offerte te laag is. Dus factureren ze achteraf op basis van het aantal bestede uren. Dat kan natuurlijk, maar ik doe het zelf alleen bij kleine opdrachten.
Als je er langer over doet dan geoffreerd, is dat jouw ondernemersrisico. Als het écht veel meer uren kost, kun je altijd nog in gesprek gaan met je klant hierover. Maar in principe zou je de marge voor extra tijd of feedbackrondes vooraf al in moeten calculeren. Dan hoef je nooit meer een uurtarief te communiceren.
Geef een reactie